Mijn leven is elke dag weer vechten tegen een overload aan emoties, gevoelens en diepe innerlijke worstelingen, leven met borderline is zwaar niet alleen lichamelijk maar vooral geestelijk. Je zoekt naar antwoorden die je niet krijgt en zeker in een relatie is dat enorm frustrerend. Vooral als hij/zij waar je mee leeft er niet mee om kan gaan of zelf ook genoeg onverwerkte bagage heeft. (2 borderliners together is armageddon) Maar ook ongevoelige mensen zonder empathisch vermogen, in plaats dat ze je een hand toereiken “they crawl inside you and eat you from the inside out” ..die je zien als geestelijk gestoord, schilderen je af als een mental freak maar die kunnen je letterlijk breken. Geestelijk in een hoek duwen…En je daar laten zitten tot je zo diep zakt dat je je zelf begint te slopen als een ervaren slooptechnische onderneming. Zelf beschadiging is me dan ook niet vreemd. Het is een bevrijding …. voor eventjes …. tot de volgende storm …. Je wereld word kleiner en kleiner. Je uitspattingen groter en groter.
Ik ben een borderliner en ik schaam me er niet meer voor. Ik heb niet alle DSM-IV kenmerken maar een aantal. Ooit wel eens een normaal mens gezien? Mooi! .. Was het wat? Door de jaren heen ben ik getekend door me ervaringen, me trauma’s de verliezen die ik heb geleden dat heeft me gevormd tot wat ik nu ben. Me verleden jaagt me na en ik word in het heden geestelijk in het gezicht geschopt elke dag weer. En ik heb op het randje gestaan letterlijk en figuurlijk. Heb de dood in de ogen gezien 2x en trust me die is helemaal zo gek nog niet … Een gevoel van onvoorwaardelijke liefde en rust bijna kosmisch en universeel. One with the stars … Een serene oase van rust een warme omhelzing van kalmte. Omarmd door een gevoel van zijde zachte liefde.Zoveel rust heb ik nooit gekend in me hele 30 jaar niet, het smaakt naar meer… Mensen zoals ik worden niet oud die eindigen rond hun 50ste met een tuintje op hun buik of in een urn …Maybe… one day … I hunger for it… Peace of mind …
So be it .. I had my share of shit in this life i thought i could have a life … Helaas heeft dat ook niet zo mogen zijn. Weer verloren van mezelf. Weer veroordeeld om wat je hebt en niet om wie je bent en of wel kan zijn. Opgegeven door je droom. In een leeuwenkuil geflikkerd door dat waarin je zo geloofde. Een leeg omhulsel van je eigen reflectie. Het niet los kunnen laten omdat het zo diep van binnen zit dat je verstrikt erin raakt. … The end of the line.. The border …
So be it. I did not claimed to be a saint.. All i wanted was a loving hand that reached for me, that could pull me out my dark dimensions, The dimensions you created yourself .. hold me when i was at war with myself., Because of you!..Be clear to me, … do not lie to me, do not play games with my feelings, … STAY OUT OF MY HEAD!
be there for me …. instead of kicking me mentally in the face all the time. … The monster was always there under the surface… IT WAS YOU who opened the cage!
..How ironic ….
Ik ben een speelbal van me eigen geest geworden, al heb ik zat eigenschappen die ik wel bezit. Veel mensen die me enorm lief hebben zeggen dat ik een mooi mens ben. Een groot hart heb soms te groot … Ik zie het niet … Misschien ooit wel .. Misschien wel nooit. I don’t care ….
All i see is the monster inside me … That lurks to break out ….. again … it crawls under my skin…
Welcome to my dark dimensions …
- Sharing is sexy :
Recommend on Facebook- Buzz it up
- Tip on Hyves
- Share on Linkedin
- Tweet dit
- Stuur door
Hey Mehmet,
Jongen, wat een stuk heb je hier geschreven … Ik wist niet dat je zo diep zat …
Arme man. Ik wil je even een hart onder de riem steken, je bent op het werk mijn computerheld ((((((((((((((((((Mehmet))))))))))))))))))
Kop op hè, soms zie je het mss allemaal niet meer zitten, maar het leven kan ook voor jou nog heel mooi worden. Denk aan je.
Liefs,
Laura